Wanneer je relatie over is schieten alle herinneringen door je hoofd. Alles komt terug, behalve hij. Misschien ga je wel nooit meer dezelfde liefde voor iemand voelen als dat je voor hem voelde. Je verloor alle balans en controle over jezelf tijdens deze relatie. En het ergste is misschien nog wel dat je niet hem verloren bent, maar jezelf.
Liefde en haat zijn twee horens op dezelfde geit. Wanneer je met iemand een relatie begint wil je dat het slaagt. Maar soms ben je daar zo op gefocust dat je vergeet te kijken of de relatie wel goed voor jou en hem is. Misschien pas je wel helemaal niet bij elkaar, ook al wil je zo graag dat het gaat werken. En wanneer het dan spaak loopt ben je van slag. Je had toch zo erg je best gedaan? Je vraagt je af hoe je het ooit zo verkeerd hebt kunnen begrijpen, wanneer je erover heen komt, waarom je misschien niet goed genoeg was voor die ander en waarom hij achteraf niet de jongen voor je blijkt te zijn.
Maandenlang pieker je over of je het niet anders had kunnen aanpakken. Heb je wel goed genoeg je best gedaan? Je hebt ‘ I knew you were trouble’ van Taylor Swift grijs gedraaid en concludeert dat je nog steeds niet weet waarom het zo gelopen is. Je vraagt je af of je er ooit overheen gaat komen. Elke dag zonder hem lijkt een eeuwigheid te duren. Maar werkelijk waar, tijd heelt alle wonden. Deze zaak verjaard. Elke keer is het weer langer geleden dat je iets leuks met hem deed of iets stoms met hem mee maakte. En ook je bovenkamer vindt langzamerhand rust. De storm kan gaan liggen, want er liggen mooie nieuwe dingen voor je in het verschiet, met of zonder vent.
Meisjes leren een hoop waarheden tijdens het opgroeien. Maar welke waarheden zijn waar? Als een jongen je plaagt, vindt hij je leuk? Als hij kort af doet speelt hij hard to get, en uiteindelijk vinden we allemaal een geweldig persoon die bij ons past... Elke film die we zien, elk verhaal wat we horen moedigt ons aan om erop te wachten, het moment dat we ‘that special person’ zijn voor de ander. Maar doordat we daar zo gefocust op zijn, op het krijgen van een ‘happy ending’, lezen we soms de signalen verkeerd. Hoe we diegene scheiden die ons willen en die ons niet willen, diegene die blijft en diegene die je verlaat. En misschien is er wel een happy ending zonder een jongen, misschien ben jij het zelf wel, op eigen benen staan, jezelf bij elkaar rapen en weer opnieuw beginnen. Jezelf voorbereiden op iets mooiers in de toekomst. Misschien is een happy ending wel gewoon… Doorgaan. Of misschien is een happy ending wel dat je nooit de hoop opgeeft ondanks al die niet beantwoorde telefoontjes, gebroken harten, blunders, verkeerd begrepen signalen en de pijn.
‘’Sta iedere dag sterker op dan de dag ervoor
kijk je angsten aan en droog je tranen
Je hebt een prachtig leven te leven’’
vrijdag 12 december 2014
vrijdag 29 augustus 2014
A CAMPINGFLIGHT TO LOWLANDS PARADISE
Met een groep jonge enthousiastelingen doe ik dit jaar voor het eerst Lowlands aan. Ik ben ietwat sceptisch geef ik toe. Mijn twijfels worden dan ook bevestigd wanneer ik door mijn lotgenoten, echte Lowlands veteranen, wordt opgehaald als het met bakken uit de hemel komt. Kamperen in de regen is niet oké, en dan heb ik er nog voor moeten betalen ook. Dit gaat interessant worden.
Gelukkig weet ik niet hoe het is om in een vluchtelingenkamp te wonen. Maar bij aankomst krijg ik het idee alsof mijn thuis mij is ontnomen en alsof ik moet strijden voor mijn leven om in pakezel stijl mijn 0,5 persoonstent ergens te stallen. Groen als ik ben volg ik mijn gezelschap die enig idee lijken te hebben van wat ze aan het doen zijn. Ik namelijk echt niet.
Je eigen eten en drinken meenemen is doodnormaal hier op Lowlands. Waar zijn we anders Nederlanders voor. Alles om de kosten binnen de perken te houden. Dus de krentenbollen, rozijnenontbijtkoeken en andere houdbare meuk dienen als bodem de komende dagen. Maar voedsel is niet het enige wat men nodig heeft om dit weekend tot een succes te maken. Drank, veeeel drank en nog meer van dat soort ongein. ‘Ik wil gewoon iets eten waar geen fucking krenten in zitten’, klinkt het al in het tentenkamp op de 1e ochtend. Hoewel ik thuis niet moet denken aan een mix drankje voor, nou laten we zeggen, 15:00 ‘s middags smaakt het mij hier verrekte goed zo vroeg op ochtend.
Het is misschien ook maar beter om door te drinken, dan heb je vrijwel geen last van je kater. En je vergeet ook sneller eventuele misstappen van de avond ervoor. Wanneer ik al wandelend naar de douche opvang: ‘En was hij nog wat in het daglicht?’ Kan ik mij voorstellen dat deze dame ook wel weer zin heeft in een nieuw drankje en daarbij nieuwe avonturen.
Headliner Stromae betreedt het podium op de zaterdagavond. Hij is de enige artiest waarbij ik mij in het voorste vak van de enorme Alpha tent heb weten te proppen. En dat was het meer dan waard. Ik vind deze Waal een vette artiest. Waar ik helemaal content mee ben is het ontdekken van mijn nieuwe elektronische helden, Sohn en Flume. Beiden produceren een soort hemels geluid… In hoeverre ik kan inschatten hoe dit zou kunnen klinken. Sohn zorgt er zelfs voor dat ik in een trance raak. Ik wil nooit meer zonder deze muziek. De hemelse muziek van singer songwriter Fink is daar op zondagochtend om je alles te doen vergeten van wat er toe doet. Ondanks het vroege tijdstip is deze ochtend een fraaie ervaring.
Op de regenachtige zondagmiddag staat Snoop Dogg aka Snoop Lion geprogrammeerd. Nog in een roes van de avond ervoor wacht de zware taak ook dit optreden tot een waar feest te maken. Tijd om te shinen, zoals dat tegenwoordig heet. Benodigdheden: Booze, een joint en heel veel gezellige mensen. Ingrediënten die er overigens al vanaf dag 1 zijn. En laten we wel wezen; hoe overleef je anders Snoop Lion die zo stoned als een garnaal verkondigd dat wij mother fuckers ook allemaal weed moeten smoken. In al je nuchterheid kan je natuurlijk niets met deze boodschap.
Als alle wijze mensen op zondagavond richting huis keren blijven de dwazen om nog een laatste nacht flink door te halen. Ook ik behoor tot deze groep. Je vermogen tot het voeren van een normaal gesprek neemt af. Je vermogen tot überhaupt functioneren neemt af. De volgende ochtend is de kater groot. Gelukkig te groot om te beseffen wat er nog moet gebeuren voordat je thuis in je schone bed ligt. Dat zou ik namelijk op een nuchtere maag niet aankunnen.
Gelukkig weet ik niet hoe het is om in een vluchtelingenkamp te wonen. Maar bij aankomst krijg ik het idee alsof mijn thuis mij is ontnomen en alsof ik moet strijden voor mijn leven om in pakezel stijl mijn 0,5 persoonstent ergens te stallen. Groen als ik ben volg ik mijn gezelschap die enig idee lijken te hebben van wat ze aan het doen zijn. Ik namelijk echt niet.
Je eigen eten en drinken meenemen is doodnormaal hier op Lowlands. Waar zijn we anders Nederlanders voor. Alles om de kosten binnen de perken te houden. Dus de krentenbollen, rozijnenontbijtkoeken en andere houdbare meuk dienen als bodem de komende dagen. Maar voedsel is niet het enige wat men nodig heeft om dit weekend tot een succes te maken. Drank, veeeel drank en nog meer van dat soort ongein. ‘Ik wil gewoon iets eten waar geen fucking krenten in zitten’, klinkt het al in het tentenkamp op de 1e ochtend. Hoewel ik thuis niet moet denken aan een mix drankje voor, nou laten we zeggen, 15:00 ‘s middags smaakt het mij hier verrekte goed zo vroeg op ochtend.
Het is misschien ook maar beter om door te drinken, dan heb je vrijwel geen last van je kater. En je vergeet ook sneller eventuele misstappen van de avond ervoor. Wanneer ik al wandelend naar de douche opvang: ‘En was hij nog wat in het daglicht?’ Kan ik mij voorstellen dat deze dame ook wel weer zin heeft in een nieuw drankje en daarbij nieuwe avonturen.
Headliner Stromae betreedt het podium op de zaterdagavond. Hij is de enige artiest waarbij ik mij in het voorste vak van de enorme Alpha tent heb weten te proppen. En dat was het meer dan waard. Ik vind deze Waal een vette artiest. Waar ik helemaal content mee ben is het ontdekken van mijn nieuwe elektronische helden, Sohn en Flume. Beiden produceren een soort hemels geluid… In hoeverre ik kan inschatten hoe dit zou kunnen klinken. Sohn zorgt er zelfs voor dat ik in een trance raak. Ik wil nooit meer zonder deze muziek. De hemelse muziek van singer songwriter Fink is daar op zondagochtend om je alles te doen vergeten van wat er toe doet. Ondanks het vroege tijdstip is deze ochtend een fraaie ervaring.
Op de regenachtige zondagmiddag staat Snoop Dogg aka Snoop Lion geprogrammeerd. Nog in een roes van de avond ervoor wacht de zware taak ook dit optreden tot een waar feest te maken. Tijd om te shinen, zoals dat tegenwoordig heet. Benodigdheden: Booze, een joint en heel veel gezellige mensen. Ingrediënten die er overigens al vanaf dag 1 zijn. En laten we wel wezen; hoe overleef je anders Snoop Lion die zo stoned als een garnaal verkondigd dat wij mother fuckers ook allemaal weed moeten smoken. In al je nuchterheid kan je natuurlijk niets met deze boodschap.
Als alle wijze mensen op zondagavond richting huis keren blijven de dwazen om nog een laatste nacht flink door te halen. Ook ik behoor tot deze groep. Je vermogen tot het voeren van een normaal gesprek neemt af. Je vermogen tot überhaupt functioneren neemt af. De volgende ochtend is de kater groot. Gelukkig te groot om te beseffen wat er nog moet gebeuren voordat je thuis in je schone bed ligt. Dat zou ik namelijk op een nuchtere maag niet aankunnen.
donderdag 24 april 2014
Is er hoop voor een eerlijke textielindustrie?
Het is vandaag een jaar geleden dat de textielfabriek in Bangladesh instortte. Meer dan 1000 mensen kwamen hierbij om het leven, hiermee is het de dodelijkste ramp uit de textielindustrie ooit. In de fabriek werd onder andere kleding van Mango, Primark en Benneton gefabriceerd. Oorspronkelijk was het niet de bedoeling dat dit gebouw gebruikt zou worden als fabriek, maar voor winkels en kantoren. De muren konden de trillingen van de machines niet aan en uiteindelijk stortte het gebouw in.
Is er inmiddels iets veranderd? Na de ramp werd er ingegrepen door meerdere partijen, waaronder de VN. Uit een recente documentaire van Brandpunt blijkt er echter weinig te zijn veranderd. Hierin is te zien hoe een werknemer van een textielfabriek in Bangladesh op de werkvloer behandeld wordt. Het is werkelijk schokkend. De werknemer heeft een verborgen camera bij zich dus de leidinggevende hebben geen idee dat zij worden gefilmd. De werknemers worden uitgescholden, geslagen en vernederd. Onder hoge werkdruk moeten ze een target per dag halen, pas dan mogen zij naar huis. Is het werk niet af, dan moeten ze doorwerken. Ook is te zien hoe een leidinggevende zijn werknemers verplicht om te liegen als de inspectie langskomt later die dag: ‘’Jullie zeggen dat jullie voldoende pauze krijgen en onder normale omstandigheden jullie werk mogen verrichten’’. Eigenlijk is er dus nagenoeg niets veranderd in de werkomstandigheden van textielfabrieken in Bangladesh. En dan hebben we het nog niet eens over alle andere fabrieken in andere derdewereld landen.
Het is te zot voor worden dat in de westerse wereld deze kleren aan de lopende band over de toonbank gaan, terwijl er aan de andere kant van de wereld mensen letterlijk aan onderdoor gaan. Het probleem is echter dat we niet goed weten waar de kleding vandaan komt en zelden de garantie hebben dat een kledingstuk van top tot teen eerlijk tot stand gekomen is. Er zijn veel geheimen in de productiewereld, dus hoe weten we dat wat wij kopen eerlijk is? De aanhoudende populariteit van de zogenaamde fast fashion maakt het er in ieder geval niet makkelijker op. Gelukkig zijn er initiatieven genomen om de textielsector in onder andere Bangladesh eerlijker te maken. Onder meer de Bijenkorf, HEMA, H&M en WE hebben besloten samen te werken met vakbonden en fabrieken in Bangladesh om te werken aan een betere werkomgeving. Ook hebben de merken die kleding lieten maken in de ingestorte textielfabriek het voornemen gehad om een financiële vergoeding te leveren aan de families die er werkten. Tot nu toe is Primark echter het enige merk dat aanzienlijk heeft bijgedragen.
Wat kunnen we zelf doen? Dat is heel lastig te zeggen. Zelf koop ik regelmatig bij ZARA , waar ongetwijfeld kleding verkocht wordt die niet op eerlijke wijze gefabriceerd is. Laatst liet ik een broek liggen waarvan in het label stond ‘Made in Bangladesh’, ik kreeg het niet over mijn hart dat te kopen. Maar goed, dan koop je vervolgens iets waarop staat ‘Made in India’ en dan weet je eigenlijk ook wel hoe laat het is. We zullen toch ergens moeten beginnen om dit probleem tegen te gaan. Het financieel steunen van stichtingen die zich hier voor inzetten wellicht? Of het raadplegen van een lijst met keurmerken wanneer je iets koopt? Goedkope items combineren met duurdere items waarvan de totstandkoming beter te achterhalen is? Of moet de overheid steviger optreden? Meer goede ideeën? Deel ze met elkaar! Dan kunnen met elkaar werken aan een eerlijke textielindustrie.
Is er inmiddels iets veranderd? Na de ramp werd er ingegrepen door meerdere partijen, waaronder de VN. Uit een recente documentaire van Brandpunt blijkt er echter weinig te zijn veranderd. Hierin is te zien hoe een werknemer van een textielfabriek in Bangladesh op de werkvloer behandeld wordt. Het is werkelijk schokkend. De werknemer heeft een verborgen camera bij zich dus de leidinggevende hebben geen idee dat zij worden gefilmd. De werknemers worden uitgescholden, geslagen en vernederd. Onder hoge werkdruk moeten ze een target per dag halen, pas dan mogen zij naar huis. Is het werk niet af, dan moeten ze doorwerken. Ook is te zien hoe een leidinggevende zijn werknemers verplicht om te liegen als de inspectie langskomt later die dag: ‘’Jullie zeggen dat jullie voldoende pauze krijgen en onder normale omstandigheden jullie werk mogen verrichten’’. Eigenlijk is er dus nagenoeg niets veranderd in de werkomstandigheden van textielfabrieken in Bangladesh. En dan hebben we het nog niet eens over alle andere fabrieken in andere derdewereld landen.
Het is te zot voor worden dat in de westerse wereld deze kleren aan de lopende band over de toonbank gaan, terwijl er aan de andere kant van de wereld mensen letterlijk aan onderdoor gaan. Het probleem is echter dat we niet goed weten waar de kleding vandaan komt en zelden de garantie hebben dat een kledingstuk van top tot teen eerlijk tot stand gekomen is. Er zijn veel geheimen in de productiewereld, dus hoe weten we dat wat wij kopen eerlijk is? De aanhoudende populariteit van de zogenaamde fast fashion maakt het er in ieder geval niet makkelijker op. Gelukkig zijn er initiatieven genomen om de textielsector in onder andere Bangladesh eerlijker te maken. Onder meer de Bijenkorf, HEMA, H&M en WE hebben besloten samen te werken met vakbonden en fabrieken in Bangladesh om te werken aan een betere werkomgeving. Ook hebben de merken die kleding lieten maken in de ingestorte textielfabriek het voornemen gehad om een financiële vergoeding te leveren aan de families die er werkten. Tot nu toe is Primark echter het enige merk dat aanzienlijk heeft bijgedragen.
Wat kunnen we zelf doen? Dat is heel lastig te zeggen. Zelf koop ik regelmatig bij ZARA , waar ongetwijfeld kleding verkocht wordt die niet op eerlijke wijze gefabriceerd is. Laatst liet ik een broek liggen waarvan in het label stond ‘Made in Bangladesh’, ik kreeg het niet over mijn hart dat te kopen. Maar goed, dan koop je vervolgens iets waarop staat ‘Made in India’ en dan weet je eigenlijk ook wel hoe laat het is. We zullen toch ergens moeten beginnen om dit probleem tegen te gaan. Het financieel steunen van stichtingen die zich hier voor inzetten wellicht? Of het raadplegen van een lijst met keurmerken wanneer je iets koopt? Goedkope items combineren met duurdere items waarvan de totstandkoming beter te achterhalen is? Of moet de overheid steviger optreden? Meer goede ideeën? Deel ze met elkaar! Dan kunnen met elkaar werken aan een eerlijke textielindustrie.
zondag 23 maart 2014
Folks with dentist fear… I hear ya
Een paar weken geleden werd ik ‘s nachts wakker met enorme kiespijn. Ik heb nooit gaatjes, ben echt een voorbeeldige tandartspatiënt. Een gaatje leek mij dan ook stug. De volgende dag bij de tandarts werd dan ook snel duidelijk dat het een klassiek geval van een ontstoken verstandskies was. Doordat ik nooit gaatjes heb zou ik eigenlijk geen angst voor de beste man moeten hebben, maar door een traumatische tandartservaring in het verleden hoor ik toch ook thuis in het rijtje zielen die zich als een stuk vee voelen dat wordt afgevoerd naar de slachtbank. Toen ik 11 jaar oud was moest ik twee kiezen laten trekken zodat er voldoende ruimte was voor mijn slotjes- en buitenboordbeugel. Ja, ik had de jackpot. Volgens de tandarts zouden die twee muurvaste kiezen er binnen no time uit zijn maar helaas, dit bleek niet het geval. Drie kwartier heb ik liggen creperen van het gewroet in mijn mond. En tot overmaat van ramp mocht ik van de tandarts alleen nog maar piepen als het ECHT pijn deed. Enfin, deze ervaring staat hoog op mijn geen-fijne-herinneringen-lijstje. De buitenboordbeugel (voor 16 uur per dag) overigens ook niet.
Terug naar de ontstoken verstandskies. ‘Ja dame, daar heb jij helemaal geen plek voor in je mondje. Die moeten getrokken worden.’ Aldus de tandarts.
Paniekerig keek ik de tandarts aan… Terugdenkend aan mijn traumatische ervaring. ‘Ja, ze moeten er gewoon uit. En dan, ja dan gaat het leven gewoon weer verder’. Hmhm, alsof het niets is.
‘Kunnen die kiezen niet gewoon blijven zitten?’ Vroeg ik wanhopig. ‘Nee, want dan gaat het weer ontsteken, rotten etc. Dat lijkt mij inderdaad niet fraai. Dan maar heel even pijn lijden en het genezingsproces in dan dat het blijft irriteren en er geen vooruitgang in zit.
Een troost: Ik mag naar de kaakchirurg. Wellicht opereren ze daar sneller dan 45 minuten.
Bij de kaakchirurg op de stoel met een mooi operatiekleed over mijn hoofd (alsof ik ben opgegeven) rollen de tranen over mijn wangen van paniek. Een zeer onaangenaam gevoel maar na een paar goede rukken van de chirurg en een kalmerend aaitje over mijn been van mijn tante is het voorbij. 'Ze zijn er uit jongedame, je zult er geen last meer van hebben.'
De kiezen, de pijn. Het is allebei weg. Alsof het er nooit geweest is. Ik voel een irritante en zeurende napijn, maar dat geneest vanzelf. Heeft tijd nodig. Voor ik de deur uitloop roept de kaakchirurg: 'Maak je meteen even een afspraak voor de andere kant?'
Terug naar de ontstoken verstandskies. ‘Ja dame, daar heb jij helemaal geen plek voor in je mondje. Die moeten getrokken worden.’ Aldus de tandarts.
Paniekerig keek ik de tandarts aan… Terugdenkend aan mijn traumatische ervaring. ‘Ja, ze moeten er gewoon uit. En dan, ja dan gaat het leven gewoon weer verder’. Hmhm, alsof het niets is.
‘Kunnen die kiezen niet gewoon blijven zitten?’ Vroeg ik wanhopig. ‘Nee, want dan gaat het weer ontsteken, rotten etc. Dat lijkt mij inderdaad niet fraai. Dan maar heel even pijn lijden en het genezingsproces in dan dat het blijft irriteren en er geen vooruitgang in zit.
Een troost: Ik mag naar de kaakchirurg. Wellicht opereren ze daar sneller dan 45 minuten.
Bij de kaakchirurg op de stoel met een mooi operatiekleed over mijn hoofd (alsof ik ben opgegeven) rollen de tranen over mijn wangen van paniek. Een zeer onaangenaam gevoel maar na een paar goede rukken van de chirurg en een kalmerend aaitje over mijn been van mijn tante is het voorbij. 'Ze zijn er uit jongedame, je zult er geen last meer van hebben.'
De kiezen, de pijn. Het is allebei weg. Alsof het er nooit geweest is. Ik voel een irritante en zeurende napijn, maar dat geneest vanzelf. Heeft tijd nodig. Voor ik de deur uitloop roept de kaakchirurg: 'Maak je meteen even een afspraak voor de andere kant?'
dinsdag 17 december 2013
I’m home…! Am I?
There's no place like home. Oost west, thuis best. Home is where the heart is. Wat een thuis voor iemand is, is voor iedereen anders. De een heeft een zijn eigen bed nodig, de ander zijn familie. Heimwee is voor mij geen vreemd gevoel, als kind had ik er al last van. Vroeger gingen mijn ouders, zus en ik een aantal jaar achter elkaar naar een conferentie in Stoneleigh. Voor wie niet weet waar dit gelegen is, wat redelijk vreemd is, dit is in Engeland. Ik had vroeger een vreemde obsessie met Engeland. Spaarde Engelse vlaggetjes en ponden. Dus als we naar die conferentie gingen was ik helemaal in mijn element. Met de boot vanuit Calais naar Dover. En dan nog een hele rit door het Engelse landschap naar dat gehucht Stoneleigh. Een week lang spelen met leuke kinderen en al lekker een beetje Brits babbelen. Yes, I was very early. Maar dan kwam er toch een eind aan en moesten we naar huis. Afscheid nemen van al mijn nieuwe vriendjes en van het conferentieterrein. Super stom vond ik dat. Tranen met tuiten en de hele terugweg chagrijnig, ondertussen bezig een plan te smeden om zelf spoedig terug te keren. Ik was toen ongeveer 9 jaar oud. Dezelfde leeftijd was ik toen mijn ouders besloten te verhuizen. Van Rivierenwijk naar Lunetten, wel drie woonwijken verderop. Voor een kind komt daar heel wat bij kijken natuurlijk. Wisselen van basisschool, buurtkindjes vaarwel zeggen, een nieuwe slaapkamer. Super heftig. Ongeveer een half jaar had ik nodig totdat ik Luna town ging waarderen en weer buiten ging spelen met nieuwe vriendjes. Verhuizen en vakantieadressen verlaten vind ik nog steeds stom. Dat laatste natuurlijk ook omdat vakantie chill is en werk of school vaak wat minder. Maar ook omdat ik mij aan bepaalde plekken hecht en het moeilijk vind deze plekken los te laten. Naast dat ik last heb van heimwee ben ik ook een echte huilebalk (kan dit woord nog?!). Nee echt, ik ben een major weeper. Dus als ik heimwee heb is er een rivier van tranen over mijn gezicht aan het golven. En alles wat dan ook maar een tikkeltje traan verwekkend is maakt me verdrietig. Een goede film, een mooie verjaardagskaart, spontaan een opwelling van tranen als ik in de trein zit en naar muziek luister. Ik weet nog goed dat ik vijf maanden stage ging lopen in Zuid-Frankrijk. Eenmaal daar aangekomen schreeuwde ik het uit van ellende toen ik erachter kwam dat het internet niet werkte en ik met geen mogelijkheid kon skypen met mijn vriendje. Daarnaast miste ik mijn fiets. Ja, je leest het goed, mijn fiets is mijn alles. Mijn vader sprak tot mij met de bemoedigende woorden: ‘’Ook dit overleef je Joey, je bent zo’n stoere meid.’’ En ik denk dat dit waar is. Ik ben 24. Time to grow up, veranderingen aan te gaan, nieuwe uitdagingen en maar gewoon zien waar het schip strand.
Liefs.
Liefs.
zondag 3 november 2013
The me, myself and I Issue
‘The Fun Issue’,’ Feel great about yourself’,’ Don’t worry, be happy’. Typische kreten die je om de oren vliegen wanneer je een lifestyle magazine koopt.
Dus met een super positief gevoel koop ik zo’n magazine in de hoop mijn niet zo boeiende woensdagmiddag en avond op te krikken. Vervolgens lees ik in het blad artikelen met onderwerpen als: ‘Marloes is eenzaam’, ‘Eva kan niet rondkomen’, ‘Floortje kan niet meer van seks genieten’ . Hmm, en uit zo’n blad moet ik de positive spirit zien te halen. Juist ja. Natuurlijk, herkenbare problemen, (sommige dan) maar ik wilde juist opgebeurd worden en inspiratie opdoen om alsnog mijn niet al te fraaie woensdag een boost te geven. Eigenlijk word ik nooit perse vrolijker van al die magazines. Want al is het positief, zoals de ‘Fun Fearless Female’ rubriek van de Cosmopolitan, dan raak ik geïntimideerd door al die mega carrièretijgers van mooie vrouwen. Gevolgd door verontwaardiging en mij afvragend: Oké, hoe vertaal ik dit naar mijn eigen leven? Of een diepgaandere vraag als: Welnu, kan ik hier iets mee? Magazines worden vaak gezien als een soort lifeguide om je te helpen dealen met allerlei issues. Issues waar elke vrouw wel eens mee te maken heeft. Elle Woods uit Legally Blonde (Wie kent haar niet?!) noemde de Cosmopolitan ook wel ‘The Bible’. Dat zijn nog eens uitspraken. Een soort overlevingsgids die je altijd kan raadplegen. Dat zou nog eens handig zijn. Een mag dat overal een antwoord op heeft. Nu lees ik liever de Cosmo dan de Bijbel (dat is trouwens niet altijd zo), maar een Cosmo of welk tijdschrift dan ook slaagt er niet in die echte ‘lifeguide’ te zijn. Want de Cosmo komt niet verder dan enigszins te helpen met issues over welke little black dress het beste bij je lichaam past of over wat echt een afknapper is bij een jongen. Zelfs de ‘Hé het is oké’ rubriek van de Glamour werkt niet altijd relativerend. Ook al zijn ze nog zo herkenbaar. Een voorbeeld: Hé het is oké… Om bekend te staan als partyanimal maar eigenlijk een huismus te zijn. Oké, fijn om te weten dat dat oké is. Want dit blijft een woensdag, een niet zo’n speciale dag, waarop ik vanavond de Cosmo opsla en stiekem toch hoop samen met de Cosmo er een leuke avond van te maken. Met onderwerpen als mode, cultuur, sleaze&dirt over de stars, liefde èn misschien zelfs wel een echte levensles.
Liefs.
P.s. Deze woensdag is alweer even geleden en werd niet perse fraaier door de Cosmo. A lesson is learned: Mags helpen tot op een zekere hoogte, daarna moet je het toch echt zelf doen.
Dus met een super positief gevoel koop ik zo’n magazine in de hoop mijn niet zo boeiende woensdagmiddag en avond op te krikken. Vervolgens lees ik in het blad artikelen met onderwerpen als: ‘Marloes is eenzaam’, ‘Eva kan niet rondkomen’, ‘Floortje kan niet meer van seks genieten’ . Hmm, en uit zo’n blad moet ik de positive spirit zien te halen. Juist ja. Natuurlijk, herkenbare problemen, (sommige dan) maar ik wilde juist opgebeurd worden en inspiratie opdoen om alsnog mijn niet al te fraaie woensdag een boost te geven. Eigenlijk word ik nooit perse vrolijker van al die magazines. Want al is het positief, zoals de ‘Fun Fearless Female’ rubriek van de Cosmopolitan, dan raak ik geïntimideerd door al die mega carrièretijgers van mooie vrouwen. Gevolgd door verontwaardiging en mij afvragend: Oké, hoe vertaal ik dit naar mijn eigen leven? Of een diepgaandere vraag als: Welnu, kan ik hier iets mee? Magazines worden vaak gezien als een soort lifeguide om je te helpen dealen met allerlei issues. Issues waar elke vrouw wel eens mee te maken heeft. Elle Woods uit Legally Blonde (Wie kent haar niet?!) noemde de Cosmopolitan ook wel ‘The Bible’. Dat zijn nog eens uitspraken. Een soort overlevingsgids die je altijd kan raadplegen. Dat zou nog eens handig zijn. Een mag dat overal een antwoord op heeft. Nu lees ik liever de Cosmo dan de Bijbel (dat is trouwens niet altijd zo), maar een Cosmo of welk tijdschrift dan ook slaagt er niet in die echte ‘lifeguide’ te zijn. Want de Cosmo komt niet verder dan enigszins te helpen met issues over welke little black dress het beste bij je lichaam past of over wat echt een afknapper is bij een jongen. Zelfs de ‘Hé het is oké’ rubriek van de Glamour werkt niet altijd relativerend. Ook al zijn ze nog zo herkenbaar. Een voorbeeld: Hé het is oké… Om bekend te staan als partyanimal maar eigenlijk een huismus te zijn. Oké, fijn om te weten dat dat oké is. Want dit blijft een woensdag, een niet zo’n speciale dag, waarop ik vanavond de Cosmo opsla en stiekem toch hoop samen met de Cosmo er een leuke avond van te maken. Met onderwerpen als mode, cultuur, sleaze&dirt over de stars, liefde èn misschien zelfs wel een echte levensles.
Liefs.
P.s. Deze woensdag is alweer even geleden en werd niet perse fraaier door de Cosmo. A lesson is learned: Mags helpen tot op een zekere hoogte, daarna moet je het toch echt zelf doen.
zondag 8 september 2013
Rachelly and Joey were here
Na een jaar lang zwoegen, zweten en hard werken is het onze beurt voor de ultieme chill vakantie: Cyprus!! Oh yes, we’re so exited. Rachel was vandaag al om 8:00 uur opgestaan (vlucht vertrekt 18:00) en smst: Net nog een lesje step en buik gepakt. I’m on fire! En on fire niet alleen omdat we een week lang kunnen zonnen en nog meer zonnen, maar ook omdat we nog nooit samen op een reisje zijn geweest en dat is precies het enige wat mist in onze nu al legendarische vriendschap. Voor de mensen die ons niet kennen: Rachel en ik zijn vier handen op een buik en kunnen ons geen leven zonder elkaar voorstellen. Bff's 4-evah JWZ.
Na een ietwat lange reis met een transfer in Antalya wegens politieke onrust, yes the adventure is on, arriveren we op het bankroete eiland. Later komen we erachter dat dit niet geld voor het Turkse gedeelte waar wij ons bevinden. Onze oogjes zijn al klein dus wanneer de bus met reisleider ons naar resort Lapethos brengt kan ik nog net het volgende weetje oppikken. Namelijk dat je geen toiletpapier door mag spoelen, maar naast je in de prullenbakken mag deponeren om verstoppingen te voorkomen. Ok, gaan we doen.
The next day…
We staan op lopen naar buiten en observeren het zwembad en de zee. Twee zielen één gedachte: Eén week is te kort. Dit is heaven on earth. En wanneer we de bar in het zwembad zien met cocktails van de dag voor 8 Turkse lire, om en nabij 3 eu, weten we dat wij hier op onze plek zijn.
‘S Avonds na onze all inclusive vreetschuur diner besluiten we wijn te gaan nuttiger in kyrenia, een havenstadje dichtbij ons hotel.
Al wandelend door het stadje worden we nog net niet op de restaurantstoelen geduwd door de obers. Geen stijl. Rachel kan het niet laten aandacht te schenken aan een ijskast met menig vissoorten en geeft de ober hiermee valse hoop. We besluiten snel weg te lopen met de wanhopige ober nog door ratelend en uiteindelijk naroept: 'let me at least introduce you to the fish!'
We vinden al snel een leuk barretje waar we gezellig aanschuiven. De glazen wijn worden flink vol gegoten wat erop neer komt dat één glas gelijk staat aan 2 glazen. Wat op zich geen probleem is. Na een tijdje ontmoeten we drie Britten waarmee we gezellig verder borrelen. Door hun accent zijn ze soms moeilijk te verstaan en als ik na zes wijn en een jagerbom mijn uiterste best doe om nog steeds heel geïnteresseerd en niet dronken over te komen zegt de een van de Engels mannen: Am I boring you?? #notdrunk#fail
The next day…
We hebben last van een kater, ja.
Al eerder noemde ik de cocktail, hier geschreven als coctail, van de dag voor 8 lire. Dat was vandaag de sex on the beach, en dat hebben we geweten. De barman, die niet echt een begeerlijk hoofd heeft, blijft ze maar vol tanken en wij bleven ze maar aannemen. Achteraf niet de meest slimme actie. Al helemaal niet aangezien hij in elke cocktail een blauw chemisch goedje gooit. Hierover later meer. Een beetje rozig eten we nog wat diner in onze vreetschuur en besluiten we nog even de karaoke tent naast ons resort te bezoeken. Ik had beter moeten weten want voor ik het weet zing ik niet bepaald de sterren van de hemel en ook niet het meest fraaie nummer met miss Rachel Louise herself. No offence naar de mensen die ‘Bring it all back’ van S club 7 wel heel erg gaaf vinden. Dat vond ik vroegah immers ook. Tijdens onze performance blijkt wel dat de Turken niet erg warm of koud van ons worden. Wat een in gekakte bedoeling. Maar alsof rachel en ik ons daar ook maar iets van aantrekken. De party is on! Al helemaal wanneer we onze 5 minutes friends uit wederom Engeland ontmoeten. Lachen gieren brullen en voordat we het weten zijn ze ‘m alweer gepeerd. 'But you have to add me on facebook!' Roept eentje nog na. Sure love, will do. Na een laatste cocktail en een xxxl bier en een zeer ongemakkelijk dansje is het tijd om te gaan. Night night.
Another day at Lapethos resort…
Oef. Het opstaan valt ons extra zwaar vandaag. We worden allebei geplaagd door een vreemde buikpijn. Misselijk en zwak, zo voelen we ons. Dang it!! This is our vacation! We willen nu minder dan ooit getijgerd worden door dit soort lichamelijke ongemakken. Koste wat kost willen we naar onze fancy poolparty waar we die dag ervoor kaartjes voor hebben gekocht. Nothing will stop us! Aangekomen blijkt dat we ook net zo goed bij ons eigen Copacabana pool hadden kunnen blijven aangezien daar ook 24/7 top 40 muziek aanstaat en cocktails worden geschonken. Maar hier worden wel weer reunited met onze Britse vrienden van de eerste avond. Splendid. Na het zoveelste aangeboden bier besluiten we dat we het Britse drink tempo niet kunnen bijbenen en dat we maar beter kunnen gaan. Tot zover onze 1e poolparty. Which was pretty getto. Terug op ons resort roept de blauwetroepmakende cocktailshaker, he totally poisont us, ons toe dat we niet teveel moeten eten bij het buffet. (Are you calling me fat?!) Zodat we erna nog even bij hem aan kunnen schuiven. Nou, ammehoela. Hij is onze hoofdverdachte sinds we buikpijn hebben.
So the next day…
We’re healed!! We voelen ons weer kiplekker en ready to party! Nee, we besluiten de andere helft van onze toch al geen reet uitvoerende vakantie geen reet meer uit te voeren. De main concern van de dag zal zijn hoe laat we van de zee naar het zwembad verkassen en andersom. De invulling van aan de zee of het zwembad liggen is naast aan de zee of aan het zwembad liggen het lezen van een boek, beetje kletsen, slapen, zonnen en regelmatig keren, (dat dan weer wel) wat eten (voor zover onze buikjes dat aankunnen) en genieten van ons kortstondige samenzijn. Want dit uber chille leventje is maar van korte duur… Morgen vliegen we terug naar Amsterdam. Deze vakantie in een woord: Fucking awesome! Oké, dat waren twee woorden.
Liefs.
P.s. Check onze vraag van de dag! Het niveau lag zeer hoog…
Zal ik vandaag mijn haar wassen, of niet?
Hoe kom ik met mijn cocktail op het luchtbed om te kunnen dobberen in het zwembad?
Hoe heet zo'n noodlestick die ik de hele tijd in het zwembad zie? En die fucking irritant zijn.
Welke bikini zal ik vandaag aandoen?
Waar kunnen we overgeven als we aan de zee of aan het zwembad liggen?
Zal ik vandaag koppie ondergaan of mijn haar droog houden?
Na een ietwat lange reis met een transfer in Antalya wegens politieke onrust, yes the adventure is on, arriveren we op het bankroete eiland. Later komen we erachter dat dit niet geld voor het Turkse gedeelte waar wij ons bevinden. Onze oogjes zijn al klein dus wanneer de bus met reisleider ons naar resort Lapethos brengt kan ik nog net het volgende weetje oppikken. Namelijk dat je geen toiletpapier door mag spoelen, maar naast je in de prullenbakken mag deponeren om verstoppingen te voorkomen. Ok, gaan we doen.
The next day…
We staan op lopen naar buiten en observeren het zwembad en de zee. Twee zielen één gedachte: Eén week is te kort. Dit is heaven on earth. En wanneer we de bar in het zwembad zien met cocktails van de dag voor 8 Turkse lire, om en nabij 3 eu, weten we dat wij hier op onze plek zijn.
‘S Avonds na onze all inclusive vreetschuur diner besluiten we wijn te gaan nuttiger in kyrenia, een havenstadje dichtbij ons hotel.
Al wandelend door het stadje worden we nog net niet op de restaurantstoelen geduwd door de obers. Geen stijl. Rachel kan het niet laten aandacht te schenken aan een ijskast met menig vissoorten en geeft de ober hiermee valse hoop. We besluiten snel weg te lopen met de wanhopige ober nog door ratelend en uiteindelijk naroept: 'let me at least introduce you to the fish!'
We vinden al snel een leuk barretje waar we gezellig aanschuiven. De glazen wijn worden flink vol gegoten wat erop neer komt dat één glas gelijk staat aan 2 glazen. Wat op zich geen probleem is. Na een tijdje ontmoeten we drie Britten waarmee we gezellig verder borrelen. Door hun accent zijn ze soms moeilijk te verstaan en als ik na zes wijn en een jagerbom mijn uiterste best doe om nog steeds heel geïnteresseerd en niet dronken over te komen zegt de een van de Engels mannen: Am I boring you?? #notdrunk#fail
The next day…
We hebben last van een kater, ja.
Al eerder noemde ik de cocktail, hier geschreven als coctail, van de dag voor 8 lire. Dat was vandaag de sex on the beach, en dat hebben we geweten. De barman, die niet echt een begeerlijk hoofd heeft, blijft ze maar vol tanken en wij bleven ze maar aannemen. Achteraf niet de meest slimme actie. Al helemaal niet aangezien hij in elke cocktail een blauw chemisch goedje gooit. Hierover later meer. Een beetje rozig eten we nog wat diner in onze vreetschuur en besluiten we nog even de karaoke tent naast ons resort te bezoeken. Ik had beter moeten weten want voor ik het weet zing ik niet bepaald de sterren van de hemel en ook niet het meest fraaie nummer met miss Rachel Louise herself. No offence naar de mensen die ‘Bring it all back’ van S club 7 wel heel erg gaaf vinden. Dat vond ik vroegah immers ook. Tijdens onze performance blijkt wel dat de Turken niet erg warm of koud van ons worden. Wat een in gekakte bedoeling. Maar alsof rachel en ik ons daar ook maar iets van aantrekken. De party is on! Al helemaal wanneer we onze 5 minutes friends uit wederom Engeland ontmoeten. Lachen gieren brullen en voordat we het weten zijn ze ‘m alweer gepeerd. 'But you have to add me on facebook!' Roept eentje nog na. Sure love, will do. Na een laatste cocktail en een xxxl bier en een zeer ongemakkelijk dansje is het tijd om te gaan. Night night.
Another day at Lapethos resort…
Oef. Het opstaan valt ons extra zwaar vandaag. We worden allebei geplaagd door een vreemde buikpijn. Misselijk en zwak, zo voelen we ons. Dang it!! This is our vacation! We willen nu minder dan ooit getijgerd worden door dit soort lichamelijke ongemakken. Koste wat kost willen we naar onze fancy poolparty waar we die dag ervoor kaartjes voor hebben gekocht. Nothing will stop us! Aangekomen blijkt dat we ook net zo goed bij ons eigen Copacabana pool hadden kunnen blijven aangezien daar ook 24/7 top 40 muziek aanstaat en cocktails worden geschonken. Maar hier worden wel weer reunited met onze Britse vrienden van de eerste avond. Splendid. Na het zoveelste aangeboden bier besluiten we dat we het Britse drink tempo niet kunnen bijbenen en dat we maar beter kunnen gaan. Tot zover onze 1e poolparty. Which was pretty getto. Terug op ons resort roept de blauwetroepmakende cocktailshaker, he totally poisont us, ons toe dat we niet teveel moeten eten bij het buffet. (Are you calling me fat?!) Zodat we erna nog even bij hem aan kunnen schuiven. Nou, ammehoela. Hij is onze hoofdverdachte sinds we buikpijn hebben.
So the next day…
We’re healed!! We voelen ons weer kiplekker en ready to party! Nee, we besluiten de andere helft van onze toch al geen reet uitvoerende vakantie geen reet meer uit te voeren. De main concern van de dag zal zijn hoe laat we van de zee naar het zwembad verkassen en andersom. De invulling van aan de zee of het zwembad liggen is naast aan de zee of aan het zwembad liggen het lezen van een boek, beetje kletsen, slapen, zonnen en regelmatig keren, (dat dan weer wel) wat eten (voor zover onze buikjes dat aankunnen) en genieten van ons kortstondige samenzijn. Want dit uber chille leventje is maar van korte duur… Morgen vliegen we terug naar Amsterdam. Deze vakantie in een woord: Fucking awesome! Oké, dat waren twee woorden.
Liefs.
P.s. Check onze vraag van de dag! Het niveau lag zeer hoog…
Zal ik vandaag mijn haar wassen, of niet?
Hoe kom ik met mijn cocktail op het luchtbed om te kunnen dobberen in het zwembad?
Hoe heet zo'n noodlestick die ik de hele tijd in het zwembad zie? En die fucking irritant zijn.
Welke bikini zal ik vandaag aandoen?
Waar kunnen we overgeven als we aan de zee of aan het zwembad liggen?
Zal ik vandaag koppie ondergaan of mijn haar droog houden?
maandag 10 juni 2013
Confessions of a Shopaholic
Daar in Amsterdam, daar in een winkeltje, daar ontmoette ik mijn nieuwe liefde. Ik keek er naar en voelde langzaam de vloer onder mijn voeten verdwijnen, alsof ik zweefde. Ik pakte het vast, en het was liefde op het eerste gezicht.
Ik kom niet echt uit een fashionable nest. Sterker nog, mijn moeder groeide op als boerin en mijn vader verdiende in zijn pubertijd bij als medewerker in een uienfabriek. Niet echt de plek voor hippe outfits. Gevoel voor mode niet van huis uit mee gekregen dus, ik spot mijn vader nog regelmatig met sokken in zijn sandalen en een buiktas. Desalniettemin was mijn interesse voor kleding en schoenen al vroeg aanwezig. Ik weet nog goed toen ik voor het eerst kledinggeld kreeg. 62,00 euro, om en nabij. Dat was volgens het Nibud boekje, wat mijn ouders hanteerde, en omgerekend van euro’s naar guldens een redelijk bedrag. Zodra ik buit had gemaakt gaf ik het uit aan prachtige shirtjes, broeken en schoenen. Als een kind in een snoepwinkel, zo blij. Waar dat geluksgevoel precies vandaan komt weet ik niet. Wel heb ik een verklaring voor mijn shopgedrag. Er zijn veel dingen in het leven waar ik geen totale controle over heb. Zoals relaties- altijd één of meerdere personen bij betrokken, opleiding of werk. Maar hoe ik eruit zie is iets wat ik zelf bepalen kan. Dus waarom zou ik daar dan niet alles voor doen om het zo mooi mogelijk te maken?
In de eerste alinea had ik het trouwens over een jasje, a.k.a. de aankoop van het jaar. Als ik ga shoppen en zoiets moois zie, dan stopt de tijd en wordt de wereld om mij heen voor even een mooiere plek. Maar kort daarna is het niet meer zo mooi. Dus dan moet er weer iets nieuws worden gekocht om dat gevoel weer terug te krijgen. Een vicieuze cirkel. Misschien is het wel een lichte verslaving, maar hiermee doe ik ook menig dames van mijn leeftijd een plezier. Die bespaar ik een bezoek naar de winkels, oftewel het paradijs, wat voor bizarre reden zij hebben om dit niet leuk te vinden terzijde, en geef ik regelmatig kleding omdat mijn kast uitpuilt. Zij blij, ik blij. En dan natuurlijk het moment suprême dat ik mijn nieuwe aanwinst aan de wereld toon. Hoe meer opmerkingen, hoe beter. Positief of niet, maakt niet uit! Dit met uitzondering van mijn moeder die zegt: ‘Had je dit nou echt nodig?’ Nu doet ‘echt nodig’ mij denken aan water en brood, dus dan luidt mijn antwoord: Mam, vind je het niet mooi staan? Waarop zij zegt: Oh, je bent zo mooi, hoe hebben papa en ik het toch voor elkaar gekregen?!
Afgelopen weekend heb ik een nieuwe zonnebril gekocht. Een rib uit mijn lijf en de rest van de maand zit ik op zwart zaad, maar het is het o zo waard. Mijn bril en ik gaan samen een prachtige zomer tegemoet, dat weet ik zeker.
Liefs.
Ik kom niet echt uit een fashionable nest. Sterker nog, mijn moeder groeide op als boerin en mijn vader verdiende in zijn pubertijd bij als medewerker in een uienfabriek. Niet echt de plek voor hippe outfits. Gevoel voor mode niet van huis uit mee gekregen dus, ik spot mijn vader nog regelmatig met sokken in zijn sandalen en een buiktas. Desalniettemin was mijn interesse voor kleding en schoenen al vroeg aanwezig. Ik weet nog goed toen ik voor het eerst kledinggeld kreeg. 62,00 euro, om en nabij. Dat was volgens het Nibud boekje, wat mijn ouders hanteerde, en omgerekend van euro’s naar guldens een redelijk bedrag. Zodra ik buit had gemaakt gaf ik het uit aan prachtige shirtjes, broeken en schoenen. Als een kind in een snoepwinkel, zo blij. Waar dat geluksgevoel precies vandaan komt weet ik niet. Wel heb ik een verklaring voor mijn shopgedrag. Er zijn veel dingen in het leven waar ik geen totale controle over heb. Zoals relaties- altijd één of meerdere personen bij betrokken, opleiding of werk. Maar hoe ik eruit zie is iets wat ik zelf bepalen kan. Dus waarom zou ik daar dan niet alles voor doen om het zo mooi mogelijk te maken?
In de eerste alinea had ik het trouwens over een jasje, a.k.a. de aankoop van het jaar. Als ik ga shoppen en zoiets moois zie, dan stopt de tijd en wordt de wereld om mij heen voor even een mooiere plek. Maar kort daarna is het niet meer zo mooi. Dus dan moet er weer iets nieuws worden gekocht om dat gevoel weer terug te krijgen. Een vicieuze cirkel. Misschien is het wel een lichte verslaving, maar hiermee doe ik ook menig dames van mijn leeftijd een plezier. Die bespaar ik een bezoek naar de winkels, oftewel het paradijs, wat voor bizarre reden zij hebben om dit niet leuk te vinden terzijde, en geef ik regelmatig kleding omdat mijn kast uitpuilt. Zij blij, ik blij. En dan natuurlijk het moment suprême dat ik mijn nieuwe aanwinst aan de wereld toon. Hoe meer opmerkingen, hoe beter. Positief of niet, maakt niet uit! Dit met uitzondering van mijn moeder die zegt: ‘Had je dit nou echt nodig?’ Nu doet ‘echt nodig’ mij denken aan water en brood, dus dan luidt mijn antwoord: Mam, vind je het niet mooi staan? Waarop zij zegt: Oh, je bent zo mooi, hoe hebben papa en ik het toch voor elkaar gekregen?!
Afgelopen weekend heb ik een nieuwe zonnebril gekocht. Een rib uit mijn lijf en de rest van de maand zit ik op zwart zaad, maar het is het o zo waard. Mijn bril en ik gaan samen een prachtige zomer tegemoet, dat weet ik zeker.
Liefs.
maandag 1 april 2013
Find your E-match: Dating site voor hoger opgeleiden
Ik erger mij wild aan commercials over dating sites die suggereren dat wanneer je als single in dezelfde vijver vist, bijvoorbeeld in een vijver voor de hoger opgeleide vissen, je meer kans hebt op het vinden van een geschikte partner. Ik begrijp heus wel dat het prettig is om op de eerste date de gesprekstof naar een hoger niveau te tillen dan alleen maar de laatste tweet van Brit Dekker. En natuurlijk is het prettig wanneer een actueel onderwerp als de inauguratie van Paus Franciscus de revue passeert, je date weet waar je het over hebt. Nederland is een land van diploma's. Iedereen wil wat bereiken, logisch, maar een gemiddelde bal in de kroeg die staat te popelen om met zijn half dronken harses te verkondigen dat hij een dubbele master studeert, gaat mij wat te ver. Wanneer de bal een gesprek voert met een hbo’er komt al snel het vooroordeel: ‘’ Jij studeert niet, jij leert.’’ En wanneer een Mbo’er met het wel werkende brein van de bal aan de praat raakt komt er al helemaal een mooie: ‘’Jij leert niet, jij volgt een cursus. ‘’ ( studeren is hier geen optie meer). Ik heb hierover overigens de mooiste anekdote. In een ver verleden viel ik voor de charmes van een lange, dunne, bal in spé. Hij was erg grappig, eigenlijk de hoofdreden dat ik met hem uitging. Daarnaast was ik uit op één van zijn vrienden, maar dit terzijde. We hadden het nog niet over opleidingen gehad, totdat we in een café zaten en dit onderwerp ter sprake kwam. Hij zei: “Kijk, Joanne, ik heb nog nooit gedate met iemand die Mbo doet... Zeg maar”. Ken je de afbeelding van Donald Duck als zijn snavel van verbazing op de grond valt? Deze bal zal bij mij altijd in mijn geheugen gegrift staan als een kortzichtige jongen waarvoor ik gewoon te knap was. (En dat laatste zeg ik nooit!)Terug naar de titel, ik begrijp niet waarom er een site bestaat voor alleen hoger opgeleiden. Wat nou als ik mezelf wil inschrijven, maar ik doe een Mbo opleiding. Krijg ik dan een melding ‘Sorry, u bent niet slim genoeg’ ?! Vast en zeker zullen er mensen zijn die elkaar via die site gevonden hebben en elkaar nu heel gelukkig maken, op niveau. Maar als we op die toer gaan, dan kunnen we toch net zo goed ook een dating site starten voor alleen knappe mensen? Of dikke of dunne mensen? Ik heb altijd al wel een issue gehad met het status imago van Nederland. Ik houd van ambitieuze mensen, maar of iemand nou ambitieus is over schoonmaken of over de politiek. Ik zie niet in waarom het één minder is dan het ander, en ik zie al helemaal niet waarom een schoonmaker en een politicus elkaar niet gelukkig zouden kunnen maken. En dat terwijl de één geen toegang heeft tot de dating site voor hoger opgeleiden… En ze leefden nog slim en gelukkig.
dinsdag 1 januari 2013
2012: A year full of ( overrated ) entertainment
Royal weddings, South Korean dance passes, nasty break ups, reality stars getting overpaid for the art of doing absolutely nothing, studs on every piece of clothing or shoo, A new trilogy full of hobbits, monsters and more groosness, Ipads, and more things that are completely overrated.
Did you or did you not practiced the Gangnam Style in front of your mirror? Did you?
Whether you did or not ( and I know you did ) It’s ok, referring to Gangnam Style was the most popular video on You Tube this year. Seriously, where is it going with the musical taste of this generation?! Luckily there were also new artists who can actually sing and make music. Like One Direction and Carly Rea Jepsen. ( What the F*ck?! ) No seriously, not fond of either one of them. The records I couldn’t stop listening to this year where Babel by Mumford and Sons, Be you own cheerleader by Rachel louise, Every kingdom by Ben Howard, Mylo Xyloto by Coldplay and Hurry up, We’re dreaming by M83.
The film Intouchables. With more than 19 million visitors world wide the film was one of the most best visited films of this year. Was it the sense of humor, the movement or just the fact that we needed a different kind of film to see then we have for the past ten years? The same or possibly even more visitors and appreciation went to Skyfall. Men around the world reconsidered their jobs once again picturing the dream of being a Bond, James Bond. Hey, I hear y’all. It would be cool.
My personal highlight of entertainment was Coldplay (like duh, For the people who know me ). They nailed it completely with their world tour this year. They seem to understand a few things very well: writing songs that don’t necessarily tell a story, never make it sound cheesy, naming their records that is for so many people hard to pronounce and by that making sure that if you type that record name into Google, they are basically the only hit, knowing that nothing else is named the same way. These four men somehow stayed pretty normal and never bothered us with anything else but with that what they do best.
The trend on fashion area. Or at least the kind of fashion trends that girls like me can actually afford. The massive standard kind. Didn’t all the girls looked amazing this year being totally dressed in studs? They were everywhere. Purse, check. Shoo, check. Jacket, check. And so on. At least if you go along with the massive fashion trends. But I like it. Makes us look tough. About the Timberlands everybody, they can go. They make feet look huge.
2012 was also the year I realized I’m done with the ‘ party scene’ in Utrecht. I guess I kind of grew out of it. To small, to many cocky college boys and girls, too much of the same. I found the new place to party, although it’s been a party city over years: Berlin, Baby. It just never stops. People walking around the streets with beer in their hands, the best techno music, the city looks like a festival territory. And of course all the history that this city holds. Also great for shopping and important for us Duchties, not so expensive! If you haven’t been there before, do it in 2013!
So far, guys. What were your entertainment highlights?
Xoxo, joey
Did you or did you not practiced the Gangnam Style in front of your mirror? Did you?
Whether you did or not ( and I know you did ) It’s ok, referring to Gangnam Style was the most popular video on You Tube this year. Seriously, where is it going with the musical taste of this generation?! Luckily there were also new artists who can actually sing and make music. Like One Direction and Carly Rea Jepsen. ( What the F*ck?! ) No seriously, not fond of either one of them. The records I couldn’t stop listening to this year where Babel by Mumford and Sons, Be you own cheerleader by Rachel louise, Every kingdom by Ben Howard, Mylo Xyloto by Coldplay and Hurry up, We’re dreaming by M83.
The film Intouchables. With more than 19 million visitors world wide the film was one of the most best visited films of this year. Was it the sense of humor, the movement or just the fact that we needed a different kind of film to see then we have for the past ten years? The same or possibly even more visitors and appreciation went to Skyfall. Men around the world reconsidered their jobs once again picturing the dream of being a Bond, James Bond. Hey, I hear y’all. It would be cool.
My personal highlight of entertainment was Coldplay (like duh, For the people who know me ). They nailed it completely with their world tour this year. They seem to understand a few things very well: writing songs that don’t necessarily tell a story, never make it sound cheesy, naming their records that is for so many people hard to pronounce and by that making sure that if you type that record name into Google, they are basically the only hit, knowing that nothing else is named the same way. These four men somehow stayed pretty normal and never bothered us with anything else but with that what they do best.
The trend on fashion area. Or at least the kind of fashion trends that girls like me can actually afford. The massive standard kind. Didn’t all the girls looked amazing this year being totally dressed in studs? They were everywhere. Purse, check. Shoo, check. Jacket, check. And so on. At least if you go along with the massive fashion trends. But I like it. Makes us look tough. About the Timberlands everybody, they can go. They make feet look huge.
2012 was also the year I realized I’m done with the ‘ party scene’ in Utrecht. I guess I kind of grew out of it. To small, to many cocky college boys and girls, too much of the same. I found the new place to party, although it’s been a party city over years: Berlin, Baby. It just never stops. People walking around the streets with beer in their hands, the best techno music, the city looks like a festival territory. And of course all the history that this city holds. Also great for shopping and important for us Duchties, not so expensive! If you haven’t been there before, do it in 2013!
So far, guys. What were your entertainment highlights?
Xoxo, joey
vrijdag 7 september 2012
Ode aan COLDPLAY
65000 mensen die voor Coldplay afreizen naar Den Haag. Ongeveer 800 mensen die er vanaf 12:00 ‘s middags verzamelen voor het Malieveld. Diehards waaronder Amasja, mijn zus, en ikzelf. Ik heb hier zo naar toe geleefd. Coldplay, de muziek die mij al jarenlang vrolijk maakt, inspireert en troost. Ik hou van hun muziek en vanavond zie ik hen voor het eerst live. Wordt het episch? Wordt het fucking vet? Ik hoop allebei.
Als we aankomen ben ik verbaasd over hoe weinig mensen er zich tot nu toe hebben verzameld voor het Malieveld. Nou ja beter voor ons, wij zijn namelijk vast besloten een plek vooraan te scoren. Door het heerlijke zonnetje gaat de wachttijd best snel en om 15:30 gaan dan eindelijk de hekken open. Onze strategie: Eenmaal door de hekken rennen tot we vooraan bij het podium zijn, een plek bemachtigen aan het hek van het podium en deze nooit meer loslaten. Tenminste tot na het concert dan. Amasja haar ticket wordt als eerste gescand en alles verloopt vlotjes. Tot nu toe. Wat zeg je nou meneer?? 'Sorry juffrouw maar mijn scanner scant je barode niet! Je zult echt even moeten wachten.' Ik gil naar Amasja die ik in de startblokken zie staan: run, run, run for your life!! I will find you!! Als dan de supervisor eindelijk snugger oppert dat hij dan mijn barcode er wel afscheurt zit er nu niets anders op dan mijn benen onder mijn lijf vandaan te rennen met mijn ogen alleen gericht op podium. Dit veld is huge! Man, dit voelt als een hardloop wedstrijd tussen alle hysterische fans. Ik kom aan bij het podium: Zou Amasja hebben gestreden voor een plek helemaal vooraan? En ja, daar staat ze.
' Joey, overhere! ' We hebben een plek aan het hek van het podium, de plek is van ons en die pakt niemand ons meer af.
De tweede wachtperiode breekt aan. Het voorprogramma zal 19:00 beginnen en Coldplay speelt om 21:00. Het is nu 16:00. Omringt door andere sportieve Coldplay fans gaat het wachten ook dit keer best vlot. Onze 'buren' schminken wat op onze gezichten ( zie foto’s op facebook). Kaartspelletje erbij. Het 1e vak zit eindelijk vol. Nu kan ik mijn bandje halen zodat ik even het vak uit kan maar dan zo dadelijk er zonder gezeik weer terug in kan. Alleen natuurlijk, de ander bewaakt de plek met haar leven. Oké, de broodjes frikadel zijn achter onze kiezen, wij zijn klaar voor de voorprogramma’s! Charli XCX als opening act. Nooit van gehoord. Maar kicken om te zien hoe compleet los deze chick gaat terwijl ze wordt aangegaapt door pakweg 70.000 mensen. Marina and the Diamonds maken nu als 2de voorprogramma hun opwachting. De spanning stijgt nu ik weet dat Coldplay zou dichtbij is…
Het laatste half uur wachten is aangebroken De crew gehuld in Mylo Xyloto overals maken de laatste zaken gereed en ik kan niet geloven dat ik ze zo ga zien.
De hele wereld kan live meeluisteren via internet. En ik sta vooraan bij deze wereldband, 1e rang van 70.000 mensen. Dit moment is mooier dan ik had durven denken.
Coldplay, Coldplay. How I love you guys. Episch? yes. Fucking vet? Hell yeah! Maar bovenal breathtaking. Ik kan niet omschrijven wat die mannen in 1,5 uur neerzetten, hoe exited ze zijn over het publiek en hoe ze hun hele ziel en zaligheid in hun muziek en hun preformance zetten. I just can't. Het mooie is dat het nuchtere Engels mannen blijven. Zo schroomde Chris niet om te zeggen na een vreemde stop tijdens de intro van Fix you: Sorry, I fucked up! En weer verder speelt. Ik had dit voor geen goud willen missen. En voor mij zijn ze dan ook meer Goldplay dan Coldplay. These guys give away some pure gold.
M & X ( mugs and -xxx- )
P.s. Watch my own taped video on facebook with Chris saying: I fucked up! And then starts over.
donderdag 28 juni 2012
Viva La Studentlife
Kwart over 8..?! Huh, heb ik gisteravond zo vroeg mijn wekker gezet terwijl ik nergens hoef te zijn vanochtend? I don’t get it… Oh wacht, ik wilde studeren, right. Dus zal ik dan maar opstaan? Of nog even omdraaien. Ja duh, het tweede natuurlijk. Laatste tentamen, laatste dag leren. Daarna weg van dit vercrackte weer en naar de sunshine. Maar deze laatste ‘leerdag’ leidt tot weinig productiefs. Ben de motivatie compleet kwijt… deze dag brengt niets meer dan koffie van de coffee company, spotify en wat heen en weer geloop door mijn riante gang. Vandaag zijn the Killers, Bon Iver en Coldplay mijn beste vriend.
Terwijl ik over mijn studieboek hang, een briesje voel die zacht door mijn huisje waait vraag ik me af hoe het zover gekomen is dat ik iets moet doen wat ik niet leuk vindt… Een boek uit mijn hoofd leren over een onderwerp wat mij geen reet interesseert. En waarvan ik zeker weet dat ik er nooit iets mee ga doen. ‘ Maar het leven van een student gaat niet alleen maar over rozen’. Ja, dat is wel waar denk ik.
Toen ik klein was en papa aan mij vroeg wat ik later wilde worden als ik groot was, was mijn antwoord: Een prinses! En Oh ja, ik wilde ook met papa trouwen. Nog nul besef van al dat mannelijk schoon in de wereld… Of dat prinses niet echt een beroep is wat op de keuzelijst van de bachelors staat. Een aantal jaar later als papa weer vroeg wat ik wilde worden als ik groot was, was mijn antwoord: Actrice of Dokter! En ook nog steeds met papa trouwen. Maar als papa of wie dan ook het nu weer vraagt is mijn antwoord: Who the hell knows! Fouten maken, keer op keer verkeerd kiezen, heel vaak verliefd worden… hoe meer hoe beter. Want op die manier als ik later echt groot ben en iemand vraagt wat ik wil zijn of wil worden dat ik een echt antwoord heb. Waar ik helemaal happy mee ben. Dan zijn al die studieboeken, verkeerde keuzes, mannen waar je nooit iets van hebt begrepen allemaal verleden tijd. Maar nu zit ik er nog middenin.. And that’s A good thing. Want als ik een tentamen nu niet haal doe ik het toch gewoon lekker nog een keer? Of als ik geen zin heb om te koken, wat veel voor komt, doe ik het toch lekker niet? En als ik die broek wil hebben die ik niet nodig heb koop ik die heus wel. Waarom zou ik dat allemaal niet doen als dat straks misschien wel niet meer kan. Een student zijn heeft veel voordelen. Maar voor nu moet ik weer met mijn neus in een boek wat verre van aanlokkelijk is en verlang ik stiekem naar het moment waar dat niet meer hoeft. Maar hé, ik ben 22. Die tijd komt nog wel. En dan moet ik waarschijnlijk wel koken als ik geen zin heb of een broek laten hangen die ik wil hebben. That must suck. Dan kijk ik terug op mijn rooskleurige leven als student.
Xoxo
Terwijl ik over mijn studieboek hang, een briesje voel die zacht door mijn huisje waait vraag ik me af hoe het zover gekomen is dat ik iets moet doen wat ik niet leuk vindt… Een boek uit mijn hoofd leren over een onderwerp wat mij geen reet interesseert. En waarvan ik zeker weet dat ik er nooit iets mee ga doen. ‘ Maar het leven van een student gaat niet alleen maar over rozen’. Ja, dat is wel waar denk ik.
Toen ik klein was en papa aan mij vroeg wat ik later wilde worden als ik groot was, was mijn antwoord: Een prinses! En Oh ja, ik wilde ook met papa trouwen. Nog nul besef van al dat mannelijk schoon in de wereld… Of dat prinses niet echt een beroep is wat op de keuzelijst van de bachelors staat. Een aantal jaar later als papa weer vroeg wat ik wilde worden als ik groot was, was mijn antwoord: Actrice of Dokter! En ook nog steeds met papa trouwen. Maar als papa of wie dan ook het nu weer vraagt is mijn antwoord: Who the hell knows! Fouten maken, keer op keer verkeerd kiezen, heel vaak verliefd worden… hoe meer hoe beter. Want op die manier als ik later echt groot ben en iemand vraagt wat ik wil zijn of wil worden dat ik een echt antwoord heb. Waar ik helemaal happy mee ben. Dan zijn al die studieboeken, verkeerde keuzes, mannen waar je nooit iets van hebt begrepen allemaal verleden tijd. Maar nu zit ik er nog middenin.. And that’s A good thing. Want als ik een tentamen nu niet haal doe ik het toch gewoon lekker nog een keer? Of als ik geen zin heb om te koken, wat veel voor komt, doe ik het toch lekker niet? En als ik die broek wil hebben die ik niet nodig heb koop ik die heus wel. Waarom zou ik dat allemaal niet doen als dat straks misschien wel niet meer kan. Een student zijn heeft veel voordelen. Maar voor nu moet ik weer met mijn neus in een boek wat verre van aanlokkelijk is en verlang ik stiekem naar het moment waar dat niet meer hoeft. Maar hé, ik ben 22. Die tijd komt nog wel. En dan moet ik waarschijnlijk wel koken als ik geen zin heb of een broek laten hangen die ik wil hebben. That must suck. Dan kijk ik terug op mijn rooskleurige leven als student.
Xoxo
vrijdag 27 april 2012
SUPER DUPER LOVE... OR NOT?
Mannen. Wat voor nuttigs kan je erover zeggen? Bladen vol theorieën over dit wezen zouden ons verder moeten helpen om meer van hem te kunnen begrijpen. En nog steeds tast ik in het duister. Ook al zou ik jaren door blijven zoeken, spitten en doen over planeet man, volgens mij zou het niet uitmaken. Ik denk dat je naast al die halve zolen die er rond lopen op deze aardkloot een beetje geluk moeten hebben en net die ene moet treffen die zich kan onderscheiden van al die mannen waar je nooit een ene bal ( wat een woordkeuze ) van hebt begrepen. Maar voor dat je die tegen het fraaie lijf loopt moeten de meeste van ons vrouwen toch een aantal verkeerde exemplaren daten voordat we weten wat we dus vooral niet in een vent zoeken. En ja, ook ik ben zo’n individu. Een wanhopige Charlotte uit SATC zei eens: ’ I’ve been dating since I was sixteen, I’m exhausted, Where is he?! ‘
Op ieder potje past een dekseltje, zeggen ze. Maar als ik naar de koppels in Hollywood kijk zakt de liefdesmoed mij onmiddellijk in de schoenen. Al wisselen zij elkaar daar wel in een heel rap tempo af. Hoe haalt iemand het in zijn of haar beroemde en te mooie hoofd om na een paar maanden te denken van: He, ik vind deze kerel leuk, hij mij dus laten we trouwen! En dan na minder dan een jaar: Ze hebben besloten de handdoek in de ring te gooien. Onoverkomelijke verschillen is opgegeven als reden voor de scheiding. Het enige wat ik dan denk is: Hè?! Waar had je verschillen over dan? Over de inrichting van het huis? Ik denk niet dat die mensen überhaupt hebben begrepen wat ze elkaar voor het altaar beloofd hebben. En over al die scheidende Hollywood koppels gesproken. Ik heb mijn hoop nu gevestigd op het standhouden van het huwelijk van Gwyneth en Martin. Still going strong. Elke keer als er weer een huwelijk strand ben ik een beetje verdrietig. Zo is ‘ echte liefde ‘ toch niet bedoelt? Liefde kan mensen verbitteren, über gelukkig en zo ontzettend verdrietig maken. Zo las ik vandaag een kersverse Elle en belandde op de liefdeslessen pagina. Valerio Zeno ( die rete droge voormalige TMF vj ) verkondigde de volgende les: ‘ Door alles samen te doen, heb je elkaar uiteindelijk niks meer te vertellen. Blijf vooral je eigen leven leiden. En mannen zijn sukkels. ‘ Als een man al zegt dat mannen sukkels zijn,dan is het toch gewoon zo? So guys, you suck. Big time.
Dumpen, gedumpt worden ( en hoe ! ) been there, done that. Het laatste zelfs met zulke mate dat ik een vriendin ermee inspireerde er een liedje over te schrijven. Maar laat ik daar niet over uitweiden. Ik hang mijn vuile was liever niet buiten. Maar ik vind wel dat er een ode gebracht mag worden aan alle meiden die zoveel hebben gepikt van een vent terwijl je eigenlijk al lang had moeten zeggen: Go screw yourself. Nee sorry. Dat zei ik niet. Maar toch wel. Maar ik wilde zeggen: Ik ben veels te goed voor jou. Ik verdien beter. Dus ga weg en laat me met rust. Waarop de volgende stap volgt: het unfrienden op Facebook. Persoonlijk wil ik dat eigenlijk nooit, ben altijd veels te nieuwsgierig wat hij allemaal uitvreet. Maar toch denk ik dat het beter is. Gil, trek een fles open, huil, maar doe het. Kan jij ook weer verder. Of laten we zeggen: het is een stap in de goede richting. Denk aan al die gebroken Hollywood harten, als die hun ex unfrienden worden ze nog steeds geconfronteerd als zij ook maar een blad openslaan. Daarin tegen hebben ze na een x aantal weken natuurlijk weer een ander. Maar wij simpele zielen hebben weer sappig leesvoer voordat we gaan slapen. En voelen onszelf daardoor misschien weer iets beter.
Love u all. ( ja, ook van de jongens! ) xoxo
maandag 26 maart 2012
Joey in de lente
Wij Nederlanders zijn een voorspelbaar volkje. Een paar felle zonnestralen die ons kikkerlandje in schijnen en hup de terrasjes zitten binnen no time tjokvol. Waarvan de helft al zijn slippers heeft aangetrokken. Genieten. Persoonlijk heb ik altijd erg veel moeite met het aanvoelen wanneer ik mijn eerste lente / zomeroutfits tevoorschijn kan halen en dragen denkende: nu kan dit echt prima, voel me hier helemaal top in. Al zittende op mijn bankje voor mijn huisje op de Nachtegaalstraat zie ik de ene korte broek na de andere korte broek voorbij sjezen op fiets. Hippe zonnebril op het witte kaaskoppige hoofd en ja, ik vind het nogal wat zomers voor de eerste paar dagen van de lente. Nog geen maand geleden liepen we allemaal met onze iglojassen over straat en gaven we ons over aan het schaatsplezier. Nederland mag dan niet vakantieland nummer 1 zijn, qua seizoenen komen we aan variatie niet tekort. Al mogen de zomers wel wat minder regenachtig zijn. Maar goed; wanneer kan ik nou overstappen op mijn zomer garderobe? Nu ligt alles nog in een koffer in mijn rommelhok. Ik ben een liefhebber van zwart. En alles wat in die koffer zit is zo kleurrijk… Daar zal ik echt weer even aan moeten wennen. En dan niet te vergeten mijn armen en benen. Om deze bloot te stellen aan de buitenwereld is ook niet mijn favorite. Zijn nogal wit. Geven soort van licht. Toen ik vorige week op school voorzichtig mijn jasje uitdeed om zo in het nogal warme lokaal is even in mijn t-shirt te werk gegaan werd ik hieraan gelijk even herinnerd door een fijngevoelige klasgenoot: ‘’ Goh, die armen van jou kunnen wel een kleurtje gebruiken! ‘’ . Oh, Really??? Well, thanks. Nee, ik houd het voorlopig nog even bij mij zwarte lange broeken die ik wel mocht het nodig zijn, even opstroop als ik mezelf genietende op een terras laat neerstrijken. Enjoy the spring everyone!
donderdag 6 oktober 2011
Exit journalistiek
6 oktober 2011
Bij deze zijn jullie allemaal getuige van mijn eerste blog! Nou ja, dat is niet helemaal waar.. Een paar jaar geleden tijdens mijn stage in Zuid-Frankrijk hield ik ook een blog bij. Maar deze was wel rampzalig te noemen aangezien de inhoud hiervan geschreven werd door een toen nog dramatische puber en een onervaren schrijfster. Nu een aantal jaar later, een diploma en een jaar journalistiek verder hoop ik dit beter te kunnen doen.
Waarover ik ga schrijven? Not sure yet. Life, cultuur, religie, Utrecht, mensen, liefde..? Ik weet sinds ongeveer een paar maanden waar mijn interesses zo ongeveer liggen. Yes people, in het wereldje van de media, de journalisten, evenementen en entertainment, religie, lifestyle, talen ( met name Engels en Frans ) en landen die eindeloze geschiedenis en cultuur bieden. Toch vreemd dan, dat ik afgelopen zomer ben gestopt met de studie journalistiek vol met bizarre opdrachten en ook best veel bizarre studenten… Hoop dat het allemaal goed met deze luitjes gaat.
Als vrienden, kennissen en familie aan mij vroegen waarom ik was gestopt had ik nogal moeite met het geven van een echt antwoord: Het was gewoon ietwat zwaar. Gecombineerd met het liever lui dan moe zijn bleek voor Joey fataal. Exit journalistiek. Ramp? Op zich… Maar steeds meer beseffende dat deze ‘ ramp’ toch echt te overzien is. Ok, afgelopen jaar verliep niet geheel succesvol, so what? Ik hou niet van afhaken en al helemaal niet om weer bij voor af aan te moeten beginnen. Maar het begint er toch echt op te lijken dat dit wel het geval is dus… New year: Bring it on!
See u next time ;) xoxo
Abonneren op:
Posts (Atom)